Housekeeper...พวกผมเป็นพ่อบ้านของคุณหนูแจจุง....Part 15 Can't lose you...anymore [END]
posted on 21 Feb 2008 22:09 by amazing-grace in The-Housekeeper
The Housekeeper..พวกผมเป็นพ่อบ้านของคุณหนูแจจุง...Part 15..The End !!!
Can't lose you...anymore
ความเดิมตอนที่แล้วค่า^^
"ฉันขอซื้อตัวพ่อบ้านทั้งสี่คนด้วยราคาสองเท่าของเงินที่ประมูลชุดฮันบกนั่น!!" มุนอากล่าวเสียงเข้มอย่างเป็นต่อ....ยังไงเธอก็มั่นใจว่าควอนโบอาไม่อาจปฏิเสธเธอได้....
"....ตกลง...."
คำตอบฉับพลันของคุณน้าทำเอาท้งสี่พ่อบ้านตะลึงงัน....นี่คุณน้ากำลังคิดอะไรของเขา
ทำไมถึงตอบออกไปอย่างนั้น...ไม่เห็นความสำคัญของพวกเขาไม่เป็นไร
แต่ทำไมไม่คิดถึงหัวใจดวงน้อยๆ ของคุณหนูแจจุงที่กำลังจะแตกสลายลงในไม่ช้าเมื่อรู้ข่าว...คุณน้าโบอาใจร้ายทำกับหลานชายคนเดียวได้ลงคอเชียวเหรอ??...
....
....
The white tower
บนหอคอยสีขาวสัญลักษณ์ของคฤหาสน์หลังงามหลังนี้ ร่างบางแสนสวยลุกขึ้นนั่งบนเตียงสี่เสาอย่างงัวเงีย สองกำปั้นเล็กถูกยกขึ้นมาขยี้ดวงตากลมโตเบาๆ
เมื่อดวงตาคู่งามประดุจลูกแก้วหินสีดำสนิทปรับเข้ากับแสงได้แล้วก็เริ่มสอดส่ายมองหาคนที่มอบความอบอุ่นให้กับเขาเมื่อคืนนี้...คนที่สอนบทเรียนแสนหวานให้กับเขา
แต่ก็ไม่มีวี่แววของคนคนนั้น....ไม่มีแม้แต่เงา
แจจุงใส่เสื้อคลุมสีชมพูน่ารักที่ดูเหมือนมีคนเตรียมวางไว้ให้แล้ว แล้วลุกจากเตียง ทันทีที่เท้าเล็กๆ แตะลงที่พื้นความเจ็บปวดปร่าก็แล่นริ้วขึ้นมาที่สะโพก
แจจุงเบ้หน้า ก่อนจะกลั้นใจก้าวเดินต่อไป
"ยุนโฮ...อยู่ไหนน่ะ??" ร่างบางส่งเสียงเรียกขณะที่เดินลงจากหอคอยไปที่ห้องต่างๆ ของบ้าน
ห้องทุกห้องเงียบเชียบ ไร้เงาของพ่อบ้านทั้งสี่ของเขา ...ร่างบางยังคงเอื้อนเอ่ยเสียงหวานหากแต่ว่าสั่นเครือเรียกชื่อของคนรักและเพื่อนๆ อีกสามคนต่อไป
"ยุนโฮ...ชางมิน...ยูชอน จุนซู...." ดวงตากลมโตเริ่มรื้นไปด้วยหยาดละอองน้ำใส ความรู้สึกเจ็บที่สะโพกทำให้ร่างบางต้องทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้น เขารู้สึกไม่ดีเลยเหมือนกับว่าถูกทิ้ง....
"ฮึก...พวกนายอยู่ไหน...หายไปไหนกัน...ฮึอ....พวกนายทิ้งฉัน...ไปไหน" ร่างบางสะอึกสะอื้น มือเล็กสั้นยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มเนียนใส
"คุณหนูครับ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ แล้วทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยครับ" เสียงโทนี่ การ์ดชุดดำของคุณน้าดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ถลาเข้ามาช่วยพยุงร่างบางขึ้นนั่งบนเก้าอี้โซฟาตัวยาว แจจุงจับแขนแกร่งของโทนี่เอาไว้ แล้วช้อนตาขึ้นมองอย่างน่าสงสาร
"โทนี่...พวกยุนโฮหายไปไหน??" คุณหนูแจจุงถาม ดวงตากลมโตที่เปรอะเปรื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองชายร่างหนาอย่างรอคอยคำตอบ
"เอ่อ...คือว่าตอนนี้..." โทนี่อ้ำอึ้ง เขาไม่กล้าพูดออกไปเพราะเกรงว่าคุณหนูคนสวยจะทำใจไม่ด้ เพราะขนาดการ์ดที่ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องอื่นนอกจากการคุ้มกันเจ้านายอย่างเขายังรู้สึกแย่ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
"โทนี่บอกมาสิ" คุณหนูกล่าวอย่างอ้อนวอน
"...นายหญิงขายพวกพ่อบ้านให้คุณเชวมุนอาไปแล้วครับ...ที่ผมมาวันนี้ก็เพราะนายหญิงสั่งให้มาเอาข้าวของของสี่พ่อบ้านไปให้ที่คฤหาสน์ตระกูลเชว" โทนี่ตอบ
สิ้นคำตอบของการ์ดร่างหนา น้ำตาที่ปริ่มขอบตากลมโตอยู่ก็ร่วงผลอยลงอาบแก้มใส
ร่างบางตัวสั่นระริกเมื่อต้องพยายามอดกลั้นเสียงสะอื้น โทนี่จ้องมองเจ้านายตัวน้อยอย่างรู้สึกสงสารจับใจ
"ฮึก..ฮือๆๆ....คุณน้า...ทำแบบนี้ทำไม...คุณน้า...ฮึก" ร่างบางงอแง มือเล็กๆ ปาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร ผิวแก้มป่องสีขาวอมชมพูเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา
โทนี่ถอนใจก่อนจะลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลากกระเป๋าทั้งสี่ใบออกจากตัวคฤหาสน์ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อคุณหนูแจจุงที่นั่งร้องไห้อยู่นั้นเกาะแขนเขาเอาไว้แล้วยังใช้สายตาเว้าวอนมองเขาอีกต่างหาก
"โทนี่...พาแจจุงไปหาคุณน้าที...ฮึก...ได้มั้ย??" คนสวยถาม โทนี่ครุ่นคิดอยู่เสี้ยววินาทีก่อนที่จะพยักหน้าแล้วพยุงคุณหนูแจจุงตัวน้อยที่เขาเห็นมาตั้งแต่ที่นายท่านกับนายหญิงใหญ่ยังอยู่เดินออกไป....
+++++
ที่บริษัทเงินกู้ Cassiopia อีกครั้ง ==
โทนี่พาร่างบางของเจ้านายตัวน้อยขึ้นไปพบกับเจ้าแม่เงินกู้...ควอนโบอา
โบอาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่เห็นหลานชายสุดที่รักเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับการ์ดคู่ใจของเธอ แถมยังต้องตกใจขึ้นไปอีกเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าหวานของหลานชาย
แจจุงมองไปรอบๆ ห้อง...ไม่อยู่แล้ว...พ่อบ้านทั้งสี่คนของเขา...
ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้น โทนี่พยายามจะช่วยพยุงเจ้านายคนสวยขึ้นมาแต่คุณน้ากลับส่งสัญญาณให้เขาออกไปจากห้องก่อน
การ์ดร่างหนาจึงต้องรีบเดินจากไป
"ฮึก...คุณน้าขาย...พวก...ฮือ....ยุนโฮ..ทำไม??" เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก ดวงหน้าสวยช้อนขึ้นสบตาคุณน้าอย่างตัดพ้อเต็มที่ โบอาเห็นอย่างนั้นแล้วก็ใจหาย แต่เธอมีแผนการเอาไว้ในใจแล้วเธอจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด
"เพราะกำไรไงล่ะ โบแจ....กำไรมหาศาลเชียวนะ" โบอาแสร้งพูดเสียงตื่นเต้น เธอต้องเสแสร้งทำให้ดูสมจริงสมจังทั้งๆ ที่เธอไม่เคยสนใจเงินสองร้อยล้านนั่นเลยแม้แต่น้อย
"หนูลองคิดดูสิ สี่คนนี้เป็นหนี้น้าแค่สิบล้าน แต่น้าได้กลับคืนมาตั้งสองร้อยล้านแน่ะ"
แจจุงส่ายหน้าช้าๆ เขาเสียใจและผิดหวัง....คุณน้าเห็นเงินสำคัญกว่าความรู้สึกของเขาได้อย่างไรกัน
"คุณน้าใจร้าย...ฮึก...ผมอยากได้พ่อบ้านของผมคืน" ร่างบางกล่าวเสียงเข้ม แต่ดูเหมือนโบอาจะไม่ใส่ใจนัก
"โบแจ...หนูจำไม่ได้เหรอ วันแรกที่น้าพาพ่อบ้านพวกนี้ไปให้หนู หนูเป็นคนบอกเองว่าหนูไม่ต้องการพวกเขา??" สาวใหญ่ถาม เรียวปากสีแดงเข้มยิ้มบางๆ
"ผมต้องการพวกเขา!!" แจจุงแผดเสียง....เขาโกรธ...โกรธมากที่คุณน้าทำอย่างนี้
"งั้นน้าให้หนูเลือกไว้คนนึงก็ได้...หนูจะเลือกใคร??" โบอายิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าหลานชายคนสวยทำตามที่เธอคิดทุกอย่าง...แม้เธอจะเจ็บปวดที่ต้องเสี่ยงกับการที่อาจถูกแจจุงเกลียดก็ตาม
"ผม...เลือกใครไม่ได้ทั้งนั้น...เพราะทุกคนสำคัญกับผมทั้งหมด" แจจุงตอบแล้วลุกขึ้นยืนอย่างงกๆเงิ่นๆ ริมฝีปากสีชมพูสด เกลี่ยยิ้มบางๆ อย่างฝืนๆ ให้กับผู้เป็นน้า
"คุณน้า...ใจร้ายมาก....แต่ถึงยังไงคุณน้าก็เป็นผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดอยู่ดี" แจจุงบอก โบอาหยุดยิ้ม...พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยเอาไว้ "แต่ในเมื่อคุณน้าช่วยผมไม่ได้...ผมก็จะไปเอาพ่อบ้านของผมคืนมาด้วยตัวเอง ลาก่อนครับคุณน้า" ร่างบางโค้งให้ผู้เป็นน้าแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป
โบอากระพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำใสที่คลออยู่ขอบดวงตาไหลร่วงลงมา มือเรียวสวยกดปุ่มสปีคโฟนก่อนจะกรอกเสียงลงไป
"คังตะ...เตรียมเงินไว้สี่ร้อยล้าน...แล้วส่งคนไปตามดูแจจุงด้วย" สาวใหญ่พูดเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปจ้องมองรูปถ่ายของหลานชายคนสวยที่กำลังยิ้มร่าให้เธอในกรอบรูป
....โบแจหลานรัก...แค่หนูพูดมาเพียงเท่านี้...น้าก็มั่นใจแล้วว่าพ่อบ้านสี่คนนั้นสำคัญกับหนูจริงๆ ....
....น้าขอโทษที่ทำให้หนูร้องไห้....น้าขอโทษที่กลัวว่าความผูกพันของหนูกับสี่คนนั้นเป็นแค่ลมชั่ววูบ...ถึงต้องยอมทำร้ายจิตใจหนูเพื่อพิสูจน์ความจริงถึงขนาดนี้....
+++++
ร่างเล็กบอบบางเดินเตาะแตะเข้าไปในตึกสูงตระหง่านของบริษัทเชวกรุ๊ป ถึงแม้ทุกย่างก้าวจะยิ่งเพิ่มความเจ็บปร่าให้กับสะโพกบางแต่ร่างบางของคุณหนูแจจุงก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปที่เคาท์เตอร์ พนักงานต้อนรับสาวตกใจนิดๆ เมื่อเห็นตัวจริงของคุณหนูแจจุงที่เธอเพิ่งอ่านเจอถึงการเปิดตัวหลานชายคนเดียวของเจ้าแม่เงินกู้ในข่าวสังคมไฮโซ
"คุณหนูแจจุงมีอะไรให้รับใช้คะ??" หญิงสาวถามเสียงหวาน ดวงตาโตสำรวจมองเด็กหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าอย่างละเอียด....สวยจริงๆ...
"ผมอยากพบคุณซีวอนครับ ได้โปรดให้ผมพบกับเขาด้วย" แจจุงตอบเสียงอ่อน ตอนนี้แม้แรงจะเดินยังแทบจะไม่มี ในหัวมันมึนๆ เหมือนกับโลกมันเคว้งคว้างอย่างไรไม่ทราบได้ แต่เขาจะไม่ยอมมาอ่อนแอตอนนี้แน่ๆ ตราบใดที่เขายังไม่ได้พ่อบ้านทั้งสี่ของเขาคืน...
"สักครู่นะคะ" หญิงสาวบอก แล้วกดสายต่อไปยังเลขาของซีวอน .... "คุณหนูแจจุงมาขอพบท่านประธานค่ะ ตอนนี้เธออยู่ที่ล๊อบบี้ของบริษัท"
ไม่นานนักเธอก็วางสายแล้วหันมายิ้มกว้างให้ร่างบางอีกครั้ง
"ท่านประธานบอกว่าให้ขึ้นไปพบได้เลยค่ะ" หญิงสาวบอก แจจุงพยักหน้าทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด --- ให้ตายสิ ห้องประธานมันอยู่ชั้นบนสุดของตึก เขายังต้องแบกสังขารอันเหี่ยวเฉาขึ้นไปอีกหรือนี่??
แจจุงเดินกระเผลกไปที่ลิฟต์กดหมายเลขสูงสุดก่อนจะพยุงตัวเองให้ยืนอย่างมั่นคงเมื่อกล่องโลหะสี่เหลี่ยมเคลื่อนตัวสูงขึ้นสู่ชั้นจุดหมาย เสียงติ๊งบอกให้ผู้โดยสารคนเดียวในลิฟต์รู้ว่าตอนนี้ถึงชั้นนั้นแล้ว แจจุงออกมาจากลิฟต์ปุ๊บ ขาเรียวขาวก็หมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้นพรมสีเลือดหมูนุ่มนิ่ม วงแขนแกร่งของใครคนหนึ่งรีบสอดเข้ามาช่วยเหลือ แจจุงเงยหน้ามองผู้หวังดี
"นึกยังไงถึงมาหาผม??" ประธานหนุ่มถาม วันนี้ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย คิ้วหนาติดจะมุ่นนิดๆ เมื่อเห็นสภาพไม่ค่อยสมประกอบของร่างเล็กในอ้อมแขน เขาไม่รอให้คุณหนูคนสวยเอ่ยปากตอบคำถาม ร่างสูงรีบพยุงร่างบางเข้าไปนั่งบนโซฟาในห้องทำงานของตัวเองทันที
"ทีนี้ตอบผมได้รึยัง??"
"ผมอยากให้คุณช่วย..." แจจุงตอบสบตากับซีวอนอย่างอ้อนวอน
"ช่วย??...เรื่องอะไร?? คุณหนูแจจุงทำไมถึงต้องให้ผมช่วยด้วย ทำไมไม่ให้คุณน้าของคุณช่วยล่ะ??" ร่างสูงถามอย่างไม่เข้าใจ...คุณหนูคนสวยได้ยินคำว่าคุณน้า น้ำตาเม็ดกลมๆ ก็กลิ้งหล่นจากดวงตาคู่งาม ซีวอนรีบใช้นิ้วมือปาดน้ำตาออกให้...
"ฮึก...คุณน้า..ฮือ...ช่วยไม่ได้...หรอก..ฮึก.." ร่างเล็กสะอื้นฮัก
"ไม่เอาน่า..คุณหนูแจจุงหยุดร้องไห้ก่อนครับ แล้วเล่าให้ผมฟังดีๆ" ซีวอนบอก โอบไหล่เล็กที่สะท้านไปด้วยแรงสะอื้นให้แนบอกแกร่งของเขา ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังอยากสัมผัส...ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังห่วงเด็กคนนี้เหลือเกิน ...ทั้งที่ได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง
"ก็ได้ครับ..ฮือ..." ร่างบางเช็ดน้ำตา "คุณน้า...ขายพ่อบ้านของผมให้กับพี่สาวของคุณ" แจจุงบอกออกมาในที่สุด ซีวอนนิ่งชะงักไป...มุนอาจะเอาพ่อบ้านไปทำอะไร??
"ผมอยากให้คุณช่วย...พาพ่อบ้านมาคืนผม...หรือไม่ก็พาผมไปหาพ่อบ้าน ...จะแลกด้วยอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น" แจจุงบอก ดวงตากลมโตที่แฝงแววเศร้าสบกับดวงตาคมของหนุ่มหล่อ
"แม้แต่...The white tower เธอก็ยอมงั้นเหรอ??" ซีวอนกลั้นใจถามออกไป
"ครับ" ร่างบางตอบ ... The white tower เป็นสิ่งสุดท้ายที่แทนตัวพ่อกับแม่...แต่ถ้าไม่มีพ่อบ้านทั้งสี่อยู่ด้วย แจจุงก็ไม่อยากอยู่ที่ The white tower หรอก...
"...ผมไม่เอาหรอกนะ The white tower น่ะ..." ซีวอนพูดพลางหันไปทางอื่น
"เอ๋??" แจจุงเอียงคอถาม แปลกใจ...ที่ซีวอนพูดอย่างนี้ ในเมื่อเขาเคยอยากได้คฤหาสน์สีขาวนั่นใจจะขาดแล้วทำไมถึงปฏิเสธอย่างนี้??
ซีวอนมองออกไปนอกกระจกใสของห้องทำงาน...ถึงจะมองจากตึกนี้...ไกลแค่ไหน ยอดหอคอยของ The white tower ก็ยังคงสูงตระหง่านเด่นชัดอยู่ในสายตา
เขาเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงปฏิเสธข้อเสนอนี้อย่างง่ายดาย...ทั้งๆที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเฝ้ามองหวังจะครอบครองหอคอยนั่นจากตรงนี้ทุกๆ วัน
แต่เพราะ...เจ้าของหอคอยนั่น...คนที่เขากำลังหันหลังให้
...
...
ที่ทำให้เขาถอดใจ...
"อย่างนั้น...คุณจะเอาอะไรล่ะครับ??" ร่างบางถาม ใบหน้าหวานฉายแววสงสัย
"คุณจำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ย คุณหนู??" ร่างสูงถาม ยังคงไม่หันกลับมาหาร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้าง แจจุงพยักหน้าน้อยๆ "ผมขอตัวคุณหนูไง...คุณให้ผมได้มั้ยล่ะ??" ว่าแล้วก็หันกลับมาสบตาคุณหนูแจจุงคนสวย
"...แต่..." แจจุงเอ่ยเสียงเบา มือเล็กทั้งสองข้างกำแน่นที่กางเกง ใบหน้าหวานหลุบต่ำ
ซีวอนเดินกลับมานั่งลงข้างๆ ร่างบาง เขาเชยคางเล็กของคนสวยขึ้นมาแล้วก้มลงประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ละเลียดเก็บกินรสชาติหอมหวานที่ริมฝีปากล่างของคนตัวเล็กอย่างไม่ได้ขออนุญาต แจจุงรีบหลับตาแน่น ... สัมผัสของซีวอนไม่เหมือนของยุนโฮ ... เขาปล่อยให้ซีวอนทำตามใจแต่กลับคิดถึงยุนโฮจนน้ำตาแทบจะไหลลงมาอีกรอบ
ลิ้นร้อนดุนดันให้ริมฝีปากอิ่มแดงเปิดทาง ร่างบางตัวสั่นระริก เผยอริมฝีปากอย่างว่าง่าย ลิ้นเล็กอยู่นิ่งไม่ได้รู้สึกตามไปกับรสจูบหอมหวลที่คนตัวโตกว่าชักจูงเลยแม้แต่น้อย ซีวอนผละริมฝีปากจากกลีบปากนุ่ม แจจุงยังคงหลับตาแน่น...นี่คงจะลำบากใจสินะ ที่ต้องจูบกับคนที่ไม่ใช่...จุงยุนโฮ
"เมื่อไหร่??" ร่างสูงถามไล้นิ้วยาวไปที่ร่องรอยสีกุหลาบที่ยุนโฮบรรจงแต่งแต้มบางเบาที่ลำคอระหงของคุณหนูคนสวย แจจุงกระพริบตา จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงสนใจกับร่องรอยแห่งรักบนร่างกายของเขา ร่างบางไม่ได้เอ่ยปากตอบออกมา ร่างสูงจึงพูดต่อ "เมื่อคืนสินะ..."
ดวงตาคมเลื่อนขึ้นมาจับจ้องที่ใบหน้าหวาน
"หมอนั่นโชคดีมาก...ที่รักคุณ...และที่สำคัญเขาได้รับความรักตอบจากคุณ...." ซีวอนพูดเสียงเรียบ ...จะบอกออกไปก็ไม่ได้ว่าเขาอิจฉา...อิจฉายุนโฮที่ได้รับรักจากคุณหนูแจจุง...
"ผมรักยุนโฮ" แจจุงบอก ปากกลมแดงอิ่มขบกันอย่างน่ารักในสายตาของซีวอน ...ร่างสูงยิ้มออกมาเบาบาง...กับคำพูดของคนตัวเล็ก
"เข้าใจแล้ว...ผมจะพาคุณหนูไปหาพ่อบ้านดีมั้ย??" ร่างสูงถาม แจจุงคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตมีแววร่าเริงขึ้นมาทันที
"ขอบคุณครับ" ร่างบางโผเข้ากอดรอบคอของชายหนุ่มด้วยความดีใจ
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมฉายแววอบอุ่น จมูกโด่งเป็นสันแนบชิดคลอเคลียกับไรผมดำและติ่งหู พ่นลมหายใจอุ่นๆ ให้คนตัวเล็กที่เผลอกอดรอบคอเขาได้รู้สึก ก่อนจะกระชับอ้อมแขนรอบเอวบางเป็นการตอบรับ ริมฝีปากได้รูปขยับนิดๆ กระซิบถ้อยคำสุดท้ายที่คิดเอาไว้ในใจมาเนิ่นนาน...
"แต่ฟังผมบ้างนะ...ผมก็รักคุณหนูเหมือนกัน" ซีวอนกระซิบที่ข้างใบหูเล็ก แผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับสายลม
แต่แจจุงก็ได้ยินมันชัดเจน...ชัดเจนในโสตประสาท แต่ไม่อาจชัดเจนในหัวใจที่เต็มไปด้วยจุงยุนโฮได้...ขอโทษนะเชวซีวอน...ผู้ชายที่แสนดี
+++++
"อ่าว ซีวอนกลับมาแล้วหระ..." เสียงของสาวใหญ่เงียบลงทันทีเมื่อดวงตาคู่สวยหันมาเห็นอีกคนที่ซีวอนพากลับมาด้วย รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ติดใจอะไรน้องชายฉันล่ะคะ คุณหนู ถึงได้ตามกลับมาด้วย??" มุนอาเอ่ยถามอย่างเย้ยหยัน ซีวอนมองพี่สาวคนเดียวของเขาอย่างเอือมๆ ก่อนจะจับมือแจจุงมากุมไว้
"ผมพาคุณหนูแจจุงมาพบพ่อบ้านของเขา" ซีวอนกล่าว สบตากับพี่สาว เรียวตาที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงจิกมองตอบน้องชายอย่างไม่สนใจ
"หึหึ ได้...จะให้พบและบอกลา เพราะหลังจากวันนี้ไปฉันจะไม่อนุญาตให้พ่อบ้านทั้งสี่พบกับเจ้านายเก่าอีก" ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบกระดิ่งขึ้นมาสั่นเรียก พ่อบ้านทั้งสี่ในชุดเครื่องแบบใหม่เดินเข้ามาทันที
"โบแจ!!" ทั้งสี่แทบจะวิ่งเข้าไปหาเจ้านายเก่า เช่นเดียวกับคุณหนูคนสวยที่แทบจะโผเข้าไปหาเพื่อนทั้งสี่เช่นกัน ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าซีวอนรั้งตัวเขาเอาไว้ก่อน
"ปล่อยโบแจนะ พี่ซีวอน!!" พ่อหมีร้องลั่น เขาไม่ชอบเลยที่เห็นชายหนุ่มอดีตคนที่เขานับถือมากมายมาแตะตัวคนรักของเขาอย่างนี้ ซีวอนจ้องหน้ายุนโฮด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือหนายังคงไม่ปล่อยเอวบางของคุณหนูคนสวย เขารู้ว่ายุนโฮคิดอะไร...
แจจุงหันไปมองเชวมุนอาที่นั่งเหยียดยิ้มอยู่ที่เก้าอี้นวมตัวสวย ดวงตากลมโตฉายแววจริงจัง
"ผมอยากได้พ่อบ้านของผมคืน...คุณซื้อพ่อบ้านของผมมาเท่าไหร่ ผมจะคืนเงินให้ ...หรือแม้แต่ต้องแลกด้วยคฤหาสน์ผมก็ยอม" แจจุงพูดเสียงหนักแน่น มุนอาแสยะยิ้ม...คำพูดที่เธอรอคอยจากเด็กกะโปโลคนนี้หลุดออกมาให้ได้ยินจนได้
"แน่ใจเหรอ ว่าเธอยอมแลกได้แม้กระทั่ง The white tower น่ะ??" มุนอาถาม
"ครับ" แจจุงพยักหน้า สี่พ่อบ้านส่ายหน้าทันที
"ไม่นะ โบแจ!! คฤหาสน์นั่นสำคัญกับนายมากไม่ใช่เหรอ??" จุนซูร้องขึ้นมา เขาไม่อยากให้แจจุงต้องแลกสิ่งสำคัญที่สุดที่พ่อแม่เหลือไว้ให้กับคนอย่างพวกเขาเลยจริงๆ
"ยุนโฮ พูดอะไรซักอย่างสิ!! ให้โบแจเปลี่ยนใจ" จุนซูหันไปขอความช่วยเหลือจากยุนโฮ แต่พ่อหมีกลับยืนเฉย...ดวงตาเรียวจ้องมองที่คนรักอย่างไม่วางตา เขาพูดอะไรไม่ออกเมื่อจู่ๆ เหตุการณ์ไม่คาดคิดแบบนี้มาเกิดขึ้น แจจุงผู้บอบบางราวกับแก้วกำลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเข้มแข็งมากแค่ไหน...ถ้าเป็นเขา..เขาเองก็พร้อมที่จะแลกทุกอย่างกับความรักครั้งนี้เช่นกัน...
"จุนซู...ฉันรักพวกนายทุกคนมาก....ถ้าไม่มีพวกนายทั้งสี่คนอยู่ที่นั่นกับฉัน The white tower ก็ไร้ความหมาย....ฉันรู้ว่าคุณพ่อกับคุณแม่รักที่นั่นมากมายแค่ไหน...ฉันเองก็รัก...แต่ถ้าเทียบกับพวกนายแล้ว...ฉันเลือกพวกนาย"
คุณหนูคนสวยหันมาพูดกับเพื่อนรักตัวน้อยๆ ของเขา ดวงตากลมโตเหลือบมองไปที่ใบหน้าคมของคนรักที่ยังคงนิ่งเฉย ไม่ได้เอ่ยปากอะไรออกมา...หวังว่านายจะเข้าใจฉันนะ ยุนโฮ...
"ดี...ตกลงฉันจะคืนพ่อบ้านให้...แลกกับ The white tower" มุนอายิ้มกว้าง...ไม่อยากเชื่อตัวเองว่าในที่สุดจะมีวันนี้ ...วันที่ The white tower กลายเป็นของเธอ
"แต่ฉันไม่ให้!!!"
....
....
"ควอนโบอา/คุณน้า!!" มุนอาและเด็กๆ ร้องขึ้นพร้อมกัน พลันหันหน้าไปจับจ้องสาวใหญ่ที่เดินเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเลขาคู่ใจ .... ในมือของเลขาคังตะแบกกระเป๋าเอกสารมาด้วย
"ขอโทษด้วยนะคะ ที่หลอกใช้แผนร้ายของคุณเป็นการลองใจหลานชายสุดที่รักอีกที" โบอาพูดพลางยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่คนที่เหลือยังคงมีสีหน้าไม่เข้าใจ
"ฉันเองไม่มีสิทธิ์ขายพ่อบ้านพวกนี้ให้ใคร...เพราะสิทธิ์นั้นเป็นของแจจุงหลานชายของฉัน ....แย่จังนะคะ" โบอาแกล้งทำเสียงเสียดาย แต่ริมฝีปากบางยังคงคลี่ยิ้มกว้าง "เพราะความผิดพลาดนี้ ฉันก็เลยเอาเงินของคุณมาคืน....แต่ถ้าคุณไม่อยากรับคืน ฉันก็จะแถมให้อีกเท่าตัว แลกกับตัวพ่อบ้านทั้งสี่....ฉันเดาว่าคุณคงจะปฏิเสธไม่ได้นะคะ" สาวใหญ่พูดอย่างเป็นต่อ ดวงตากลมโตที่มีแววระริกอย่างนึกสนุกจ้องมองที่ใบหน้าของมุนอาอย่างสะใจ
"ไม่!! ฉันไม่รับ คิดว่าเงินแค่นี้จะทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้อย่างนั้นเหรอ?? สิ่งที่ฉันต้องการคือคฤหาสน์นั่นต่างหาก!!" มุนอาบอกเสียงดัง รอยยิ้มแห่งชัยชนะเลือนหายไปในพริบตา ในเมื่อตอนนี้คนที่แพ้คือเธอ ร่างโปร่งบางของหล่อนร่วงหล่นลงหมดสติกับพื้น เหล่าสาวใช้รีบวิ่งมาดูอาการและปฐมพยาบาลเจ้านายกันยกใหญ่ ซีวอนเหลือบมองไปที่พี่สาวก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดแทนพี่สาวของตัวเอง
"คุณโบอาครับ...ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา ..และขอโทษแทนพี่สาวของผมด้วย เราไม่ต้องการเงินของคุณหรอกครับ ไม่เคยต้องการสักแดงเดียว และผมเองก็ไม่ต้องการ The white tower อีกต่อไปแล้วด้วย" ชายหนุ่มบอกเสียงหนักแน่น มือหนายังคงโอบประคองคุณหนูคนสวยเอาไว้แน่น ราวกับไม่อยากจะคลายมืออกไป "คฤหาสน์นั่นสำคัญกับคุณหนูแจจุงมาก ..ผมไม่อยากได้แล้วล่ะครับ หากการได้ครอบครอง The white tower คือการทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดของคุณหนูแจจุง...ผมว่าผมขอเลิกล้มความตั้งใจนั้นดีกว่า"
แจจุงเงยหน้าขึ้นใช้ดวงตากลมโตดั่งลูกแก้วสีนิลจ้องมองโครงหน้าหล่อคมที่ยังคงตะคองกอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม เขารู้สึกชื่นชมผู้ชายคนนี้จริงๆ เช่นเดียวกันกับโบอาที่ได้แต่ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ
"งั้น...ฉันก็คงต้องขอพ่อบ้านทั้งสี่คนคืน แล้วก็...ขอให้คุณช่วยปล่อยมือจากหลานชายฉันด้วยนะซีวอน หึหึ" หญิงสาวพูดพลางแสยะยิ้ม
...น่าเสียดายที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมองข้ามผู้ชายคนนี้มาตลอด...ผู้ชายที่ชื่อเชวซีวอน ...ผู้ชายที่รักหลานชายของเธออย่างบริสุทธิ์ใจ
ขอโทษนะซีวอน ฉันสงสารคุณจัง...
ซีวอนปล่อยมือจากเอวคอดของแจจุง ร่างเล็กนั้นหล่นวูบลงนั่งกับพื้นเพราะความเจ็บที่ยังคงแล่นริ้วอยู่ที่สะโพกบางไม่จางหายไปไหน ซีวอนได้แต่ยืนมองยุนโฮที่รีบวิ่งเข้ามาพยุงคนรักของตน ไม่อาจแตะต้องคุณหนูคนนี้ได้อีกต่อไป เขาก้าวถอยหลังออกไปยืนห่างๆ
"อ่อ...นี่เงินของพี่สาวคุณนะซีวอน สองร้อยล้าน ไม่ขาดไม่เกิน" โบอาบอก แล้วพยักหน้าให้เลขาคังตะวางกระเป๋าเงินลงที่โต๊ะรับแขก
"ตอนนี้เราก็กลับกันได้แล้วล่ะเด็กๆ"...
+++++
ที่คฤหาสน์ The white tower
ในห้องนั่งเล่นรวมหมายเลขหนึ่ง ที่เกิดเหตุของเรื่องราวทั้งหมด...สถานที่แรกที่คิมแจจุงได้พบกับพ่อบ้านทั้งสี่ของเขา สถานที่ที่เหตุทุกอย่างมักเกิดขึ้นและสะสางลงจนเรียบร้อย(บ้างไม่เรียบร้อยบ้าง ==)
เจ้าแม่เงินกู้นั่งกุมมือหลานชายคนสวยแน่น ด้วยความรู้สึกผิด ริมฝีปากแดงแจ๋จากลิปสติกมียี่ห้อขยับพร่ำบอกแต่คำขอโทษ
"โบแจ น้าขอโทษ....น้าแค่อยากรู้ว่าหนูรักพวกพ่อบ้านจริงๆ หรือเปล่า??" คุณน้ากล่าวอย่างเศร้าๆ แจจุงยิ้มกว้าง
"ไม่เป็นไรครับคุณน้า ผมรู้ว่าคุณน้าหวังดีต่อผม" คุณหนูคนสวยยิ้มหวานให้ผู้เป็นน้า แล้วสวมกอดสาวใหญ่เอาไว้แนบแน่น "ผมต้องขอบคุณคุณน้ามากกว่าที่ทำให้ผมได้รู้จักกับพ่อบ้านทั้งสี่คนนี้ ทำให้ผมได้มีเพื่อน ทำให้ผมไม่เหงา" ร่างบางพูดพลางซุกหน้าลงไปที่ไหล่บางของโบอา
สี่พ่อบ้านที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเครื่องแบบพ่อบ้านตามเดิมเดินกลับเข้ามาในห้อง ทั้งสี่คนยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าสองน้าหลานเข้าใจกันได้ในที่สุด
"อะแฮ่ม!!" ยูชอนกระแอมเสียงดัง ให้คุณน้าต้องรีบปล่อยตัวหลานชายคนสวยออกจากอ้อมแขน
"อะไรยะ ตาปาร์ค??" คุณน้าถามเสียงเขียว ดวงตากลมโตมองจิกไปที่พ่อประธานนักเรียนรูปหล่ออย่างเอาเรื่อง
"ถึงคุณหนูจะไม่โกรธคุณน้า...แต่พวกเราโกรธมากๆๆๆๆๆๆๆ" ยูชอนบอกเน้นเสียง ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ จุนซู ชางมินและยุนโฮพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของยูชอน
"ใช่ๆ คุณน้าทำอย่างนี้ได้ไงอ่ะครับ ขายพวกผมให้คนอื่น รู้รึเปล่าว่าผมเสียใจมากเลย" จุนซูเสริมด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ทำให้ชายปาร์คต้องโอบปลอบพร้อมกับลูบหลังเบาๆ
"โดยเฉพาะไอ้ยุนโฮนะครับคุณน้า ... มันเพิ่งรวบหัวรวบหางคุณหนูได้แท้ๆ" ยูชอนกล่าวเพิ่มเติม คราวนี้แทนที่คุณน้าจะรู้สึกผิดกลับต้องตวัดสายตาไปมองพ่อหมีที่อุตส่าห์ยืนเงียบทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ทันที ชางมินส่ายหน้าอย่างเอือมๆ กับท่านประธานนักเรียนคนนี้ "แหะๆ ขอโทษครับไอ้หมี" ยูชอนยิ้มแห้งๆ ให้กับพ่อหมีที่กำลังส่งสายตาอาฆาตมาทางเขาแล้วทำตัวลีบหลบอยู่หลังโลมาน้อย
"หมายความว่าไง...ที่ว่าเพิ่งรวบหัวรวบหาง?? ไม่ใช่ว่าเธอกับโบแจรักกันตั้งแต่ก่อนหน้านั้นเหรอ??" คุณน้าถาม ดวงตากลมโตจับจ้องอย่างคาดคั้นความจริงจากปากของอดีตนักเลงหน้าหมี
"เอ่อ..." ยุนโฮอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงดี ...ไอ้ไก่นะไอ้ไก่...จุดชนวนระเบิดไว้ให้กรูทำม้ายยยย??!!
"คุณน้าครับ...ผมรักยุนโฮตั้งแต่ก่อนหน้านั้นอีกครับ...รักมานานแล้วด้วยล่ะ^^" คุณหนูแจจุงช่วยตอบแทนพ่อหมี พร้อมกับยิ้มอย่างน่ารักเป็นการยืนยัน ยุนโฮหันไปยิ้มให้แจจุงอย่างขอบคุณ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขิน ไม่คิดว่าคุณหนูจะกล้าพูดออกมาตรงๆ อย่างนี้...ไม่รู้ว่ามันจะใช่ความจริงหรือเปล่าที่คุณหนูรักเขามานานแล้ว?? เขาไม่สนหรอก...แค่ตอนนี้คุณหนูรักเขาหมดหัวใจก็เพียงพอ...
"โบแจ..." คุณน้าหันไปลูบหัวกลมๆ ของหลานชายอย่างเอ็นดู ก่อนจะรวบตัวหลานชายคนสวยเข้ามากอดแน่นๆ อีกครั้ง
"อ๊ะ!!" แจจุงนิ่วหน้าเมื่อความเจ็บที่สะโพกยังคงไม่จางหายไปไหน โบอารีบคลายอ้อมแขนจากตัวนิ่มๆ ของแจจุงทันที
"เป็นอะไรโบแจ??!! หนูเจ็บตรงไหนบอกน้ามา!!" คุณน้าร้องถามด้วยความเป็นห่วง พลางกวาดสายตาสำรวจร่างกายขาวผ่องของหลานรักอย่างกังวล ยูชอน จุนซูและชางมินส่งสายตาบอกใบ้มาทางพ่อหมีให้รีบหาทางเอาตัวรอดจากอันตรายที่อาจจะมาถึงในไม่ช้านี้ เมื่อคุณน้าหันขวับกลับมาจ้องเขม็งที่เขาอีกครั้ง "ฝีมือเธอแน่ๆ เลยยุนโฮ!!"
"ขอโทษคร้าบบบ!! ฮือ T^T" พ่อหมีรีบคุกเข่าลงเกาะแข้งเกาะขาคุณน้าทันทีพลางทำหน้าน่าสงสาร
"ปล่อยน้านะ!! น้าจะฆ่าไอ้ยุนโฮ!!! อ๊ากกกกก!!" คุณน้าลุกขึ้นง้างฝ่าเท้าเตรียมแสดงท่าไม้ตายปลิดชีพพ่อหมีหน้าหล่อให้ตายคาเท้า...แต่คุณหนูคนสวยก็ช่วยกอดเอวคุณน้าเอาไว้เสียก่อน ยูชอน ชางมินและจุนซูรีบเข้ามาช่วยรั้งตัวคุณน้าเอาไว้
"พอก่อนครับคุณน้า...เก็บไว้ฆ่าตอนคุณหนูหมดรักไอ้ยุนโฮดีกว่า ผมคาดว่าอีกไม่นาน เหอๆ" ยูชอนเสนอ พลางยิ้มเท่ห์
"แกหมายความว่าไงไอ้ไก่!!!" พ่อหมีหันไปตวาดแว้ดถาม ทำไมกันนะ ไอ้เพื่อนบ้านี่ถึงได้ยุยงให้แจจุงกับเขาเลิกกันอยู่ได้ทุกวัน ...ทั้งๆ ที่เขากับคุณหนูเพิ่งได้เป็นของกันและกันเมื่อคืนนี้เองนะ..==
"อย่าพูดอย่างนั้นสิยูชอน...ยังไงแจจุงก็ไม่มีวันเลิกรักยุนโฮหรอก" ร่างเล็กพูดแทรกขึ้นมาเสียงใส ทำให้โบอาต้องหันไปจ้องมองใบหน้าหวานของหลานชาย หล่อนหยุดเขม่นเข่นเขี้ยวใส่พ่อหมีนักเลง...ดวงตากลมโตที่มีแพขนตาหนาประดับอยู่รอบๆ จับจ้องสีหน้าหนักแน่นและมั่นใจของหลานชายพร้อมกับระบายยิ้มหวานขึ้นมาบนใบหน้า หล่อนเหมือนตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองคนเดียวโดยไม่ได้สนใจเสียงหยอกล้อของเหล่าพ่อบ้าน ...ที่หล่อนรับรู้มีเพียงแค่รอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะน่ารักจากหลานชายสุดที่รักของหล่อนเท่านั้น...
....
...
+++++
บนยอดหอคอยสีขาวบริสุทธิ์ของคฤหาสน์ The white tower แสงสีเหลืองของเทียนไขนับสิบเล่มเหมือนเมื่อคืนวันก่อนส่องสว่างไปทั่วห้อง ทำให้เกิดเงาตะคุ่มอยู่ตามหลืบมุมของห้อง บนเตียงสี่เสาที่ประดับประดาไปด้วยผ้าม่านสีขาวอ่อนพลิ้วเล่นลม...คุณหนูแจจุงนั่งขัดสมาธิอยู่บนนั้น ร่างเล็กก้มๆ เงยๆ อยู่เหนือสิ่งของบางอย่าง ดวงหน้าหวานใสคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้น้ำตาลต้องอาย ดวงตากลมโตสุกใสจับจ้องมองอยู่ที่ของสิ่งนั้น สองมือเล็กยกขึ้นมาปัดผมสีดำที่ร่วงหล่นลงมาระใบหน้าให้พ้นทาง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นภายในห้อง ตามมาด้วยแรงยวบลงที่เตียงนุ่ม ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ร่างบาง ก่อนจะรั้งร่างเล็กๆ นั้นให้ขึ้นมานั่งบนตักหนา คนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืนอะไรแต่มือบางก็ยังไม่ปล่อยสิ่งของสิ่งนั้นลงจากมือ ร่างสูงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะเอ่ยปากถาม
"แจจุงทำอะไรอยู่เหรอครับ??" เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน มือกร้านข้างหนึ่งถูกเจ้าของยกขึ้นมาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ
"แจจุงติดรูปยุนโฮ ยูชอน จุนซู แล้วก็ชางมินลงไปในอัลบั้มรูปล่ะ...^^ นี่ไง ยุนโฮดูสิ" คุณหนูคนสวยตอบเสียงแจ๋ว พลางพลิกหน้าอัลบั้มให้คนรักดู ยุนโฮเกยคางลงที่ไหล่บาง สายตาคมจ้องมองภาพพวกเขาทั้งสี่ในชุดเครื่องแบบพ่อบ้านและภาพที่ถ่ายในตอนอื่นๆ ที่ร่างเล็กบรรจงติดลงไป ...เขายอมรับว่าพวกเขาทั้งสี่เป็นพ่อบ้านที่ดูดีมาก...แต่ยังไงภาพเหล่านั้นก็ไม่น่าดึงดูดใจเท่าคนบนตักเขาได้เลย ร่างสูงหันไปกดปลายจมูกโด่งเข้าที่แก้มนุ่ม สูดกลิ่นหอมรัญจวนเฉพาะตัวของคนรักเข้าไปเต็มปอด "ยุนโฮหอมแก้มแจจุงอีกแล้วนะ" ร่างเล็กว่าพลางพองลมใส่แก้มอย่างงอนๆ ดวงตากลมโตสีดำสนิทจ้องมองยุนโฮอย่างเอาเรื่อง พ่อหมีหัวเราะเบาๆ แล้วกอดรัดคนตัวเล็กให้แน่นขึ้น เสียงใสรีบร้องแหวขึ้นมาอีกทันที
"ไม่เอานะ... แจจุงหายใจไม่ออก"
"ฉันไม่ทำอะไรแจจุงหรอกนะ แค่อยากกอดเอาไว้แน่นๆ ...หรือว่าที่แจจุงพูดว่าไม่มีวันเลิกรักฉัน แจจุงโกหกล่ะ?" ร่างสูงแกล้งพูด มือหนากดหัวทุยของร่างบางให้แนบชิดกับอกแกร่ง แจจุงรีบเงยหน้าขึ้นเถียงทันที
"แจจุงไม่ได้โกหก!! แจจุงรักยุนโฮ...รักๆๆๆ" คุณหนูคนสวยพูดรัว วงแขนเล็กเลื่อนไปกอดตอบร่างสูงพลางแนบใบหน้าเข้าชิดกับอกแกร่งอีกครั้ง เงี่ยฟังเสียงเต้นของหัวใจของยุนโฮ...ทุกจังหวะการเต้นที่บ่งบอกว่ายุนโฮรักเขา ร่างสูงระบายรอยยิ้มบางๆ เขายังคงกอดร่างบางเอาไว้แนบแน่น จะไม่ปล่อยไปไหน...ไม่มีวันปล่อยไปไหน
...
ภาพหวานๆ ของพ่อบ้านหน้าหมีและคุณหนูคนสวยถูกบันทึกลงไปในกล้องแฮนดี้แคมราคาแพงในมือของปาร์คยูชอน ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างอย่างพอใจ ด้านข้างของเขาคือจุนซูและชางมินที่ต่างก็ตามมาแอบดูเพื่อนหน้าหมีกุ๊กกิ๊กกับคุณหนูแจจุง ยูชอนลดกล้องลงพลางหันมายิ้มหวานให้กับจุนซูผู้เป็นที่รัก
"เสร็จแล้วล่ะจ้ายาหยี...ทีนี้เราก็ส่งไปให้คุณน้าดูได้พรุ่งนี้เช้า หุหุ" ท่านประธานปาร์คบอกเสียงร่าเริง มือเรียวยกกล้องขึ้นถ่ายใบหน้าน่ารักของคนรักบ้าง "เอ้า...ยาหยียิ้มหน่อยๆๆ ...ไอ้ชางมินแกมาเข้ากล้องทำเพื่อ?? ฉันกำลังจะถ่ายแฟนฉันนะเว้ย!"
"ได้ข่าวว่าวิดีโฮนั่นแกต้องส่งไปให้คุณน้าดูไม่ใช่เรอะไงไอ้ประธาน? แล้วแกจะเอามาถ่ายเล่นทำเพื่อ??" ชางมินว่าอย่างเอือมๆ ยูชอนหมุนกล้องเข้าหาหน้าตัวเองพลางทำหน้าเหวอ
"เออ..จริงด้วย...ขอโทษนะครับคุณน้าที่พวกผมบังเอิญต้องออกกล้องด้วย..." ยูชอนพูดใส่กล้อง
"ความผิดมันคนเดียวครับคุณน้า" ชางมินแทรกขึ้นมาพลางโผล่เข้าไปในกล้องด้วย ตามมาด้วยจุนซูที่ยิ้มกว้างพลางโบกมือให้กล้องอย่างน่ารัก
"ทีนี้คุณน้าก็เห็นแล้วนะครับว่าไอ้หมีกับคุณหนูน่ะรักกันมากขนาดไหน...พวกผมปฏิบัติหน้าที่พ่อบ้านสายลับสำเร็จแล้ว...อย่าลืมเรื่องเครื่องดนตรีที่ตกลงกันไว้นะครับ.." ชายปาร์คยิ้มกว้างให้กับกล้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ภาพจะตัดไป...
...
สาวใหญ่คลี่ยิ้มกว้าง หล่อนหยิบรีโมทขึ้นมากดรีเพลย์อีกเป็นครั้งที่ห้าหลังจากได้รับดีวีดีเมื่อเช้าจากมือของพ่อบ้านทั้งสาม...ภาพที่หล่อนคิดวาดฝันก่อนที่จะให้สี่หนุ่มมาเป็นพ่อบ้านประจำให้กับหลานชายคนสวย คราวนี้แจจุงก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่เพียงผู้เดียวเหมือนที่ผ่านมาแล้วล่ะนะ...เจ้าแม่เงินกู้เอนหลังลงพิงที่พนักพิงของเก้าอี้สำนักงานตัวใหญ่ของเจ้าหล่อน ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพเคลื่อนไหวที่ดำเนินซ้ำอีกครั้ง...พร้อมกับความสุขที่ก่อตัวขึ้นมาในหัวใจทุกๆ ครั้งที่เห็นรอยยิ้มของหลานชายสุดที่รัก ...แจจุงกำลังมีความสุขแล้วล่ะค่ะ พี่แรวอน พี่โบมี...
...โบอามั่นใจแล้วล่ะ...ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปทุกอย่างมันถูกต้องแล้วจริงๆ...
...สำหรับแจจุง...
...ผู้ชายทั้งสี่คนนี้จะเป็นพ่อบ้านของคุณหนูแจจุงตลอดไป...
The end
Can't lose you...anymore
ความเดิมตอนที่แล้วค่า^^
"ฉันขอซื้อตัวพ่อบ้านทั้งสี่คนด้วยราคาสองเท่าของเงินที่ประมูลชุดฮันบกนั่น!!" มุนอากล่าวเสียงเข้มอย่างเป็นต่อ....ยังไงเธอก็มั่นใจว่าควอนโบอาไม่อาจปฏิเสธเธอได้....
"....ตกลง...."
คำตอบฉับพลันของคุณน้าทำเอาท้งสี่พ่อบ้านตะลึงงัน....นี่คุณน้ากำลังคิดอะไรของเขา
ทำไมถึงตอบออกไปอย่างนั้น...ไม่เห็นความสำคัญของพวกเขาไม่เป็นไร
แต่ทำไมไม่คิดถึงหัวใจดวงน้อยๆ ของคุณหนูแจจุงที่กำลังจะแตกสลายลงในไม่ช้าเมื่อรู้ข่าว...คุณน้าโบอาใจร้ายทำกับหลานชายคนเดียวได้ลงคอเชียวเหรอ??...
....
....
The white tower
บนหอคอยสีขาวสัญลักษณ์ของคฤหาสน์หลังงามหลังนี้ ร่างบางแสนสวยลุกขึ้นนั่งบนเตียงสี่เสาอย่างงัวเงีย สองกำปั้นเล็กถูกยกขึ้นมาขยี้ดวงตากลมโตเบาๆ
เมื่อดวงตาคู่งามประดุจลูกแก้วหินสีดำสนิทปรับเข้ากับแสงได้แล้วก็เริ่มสอดส่ายมองหาคนที่มอบความอบอุ่นให้กับเขาเมื่อคืนนี้...คนที่สอนบทเรียนแสนหวานให้กับเขา
แต่ก็ไม่มีวี่แววของคนคนนั้น....ไม่มีแม้แต่เงา
แจจุงใส่เสื้อคลุมสีชมพูน่ารักที่ดูเหมือนมีคนเตรียมวางไว้ให้แล้ว แล้วลุกจากเตียง ทันทีที่เท้าเล็กๆ แตะลงที่พื้นความเจ็บปวดปร่าก็แล่นริ้วขึ้นมาที่สะโพก
แจจุงเบ้หน้า ก่อนจะกลั้นใจก้าวเดินต่อไป
"ยุนโฮ...อยู่ไหนน่ะ??" ร่างบางส่งเสียงเรียกขณะที่เดินลงจากหอคอยไปที่ห้องต่างๆ ของบ้าน
ห้องทุกห้องเงียบเชียบ ไร้เงาของพ่อบ้านทั้งสี่ของเขา ...ร่างบางยังคงเอื้อนเอ่ยเสียงหวานหากแต่ว่าสั่นเครือเรียกชื่อของคนรักและเพื่อนๆ อีกสามคนต่อไป
"ยุนโฮ...ชางมิน...ยูชอน จุนซู...." ดวงตากลมโตเริ่มรื้นไปด้วยหยาดละอองน้ำใส ความรู้สึกเจ็บที่สะโพกทำให้ร่างบางต้องทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้น เขารู้สึกไม่ดีเลยเหมือนกับว่าถูกทิ้ง....
"ฮึก...พวกนายอยู่ไหน...หายไปไหนกัน...ฮึอ....พวกนายทิ้งฉัน...ไปไหน" ร่างบางสะอึกสะอื้น มือเล็กสั้นยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มเนียนใส
"คุณหนูครับ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ แล้วทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยครับ" เสียงโทนี่ การ์ดชุดดำของคุณน้าดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ถลาเข้ามาช่วยพยุงร่างบางขึ้นนั่งบนเก้าอี้โซฟาตัวยาว แจจุงจับแขนแกร่งของโทนี่เอาไว้ แล้วช้อนตาขึ้นมองอย่างน่าสงสาร
"โทนี่...พวกยุนโฮหายไปไหน??" คุณหนูแจจุงถาม ดวงตากลมโตที่เปรอะเปรื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองชายร่างหนาอย่างรอคอยคำตอบ
"เอ่อ...คือว่าตอนนี้..." โทนี่อ้ำอึ้ง เขาไม่กล้าพูดออกไปเพราะเกรงว่าคุณหนูคนสวยจะทำใจไม่ด้ เพราะขนาดการ์ดที่ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องอื่นนอกจากการคุ้มกันเจ้านายอย่างเขายังรู้สึกแย่ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
"โทนี่บอกมาสิ" คุณหนูกล่าวอย่างอ้อนวอน
"...นายหญิงขายพวกพ่อบ้านให้คุณเชวมุนอาไปแล้วครับ...ที่ผมมาวันนี้ก็เพราะนายหญิงสั่งให้มาเอาข้าวของของสี่พ่อบ้านไปให้ที่คฤหาสน์ตระกูลเชว" โทนี่ตอบ
สิ้นคำตอบของการ์ดร่างหนา น้ำตาที่ปริ่มขอบตากลมโตอยู่ก็ร่วงผลอยลงอาบแก้มใส
ร่างบางตัวสั่นระริกเมื่อต้องพยายามอดกลั้นเสียงสะอื้น โทนี่จ้องมองเจ้านายตัวน้อยอย่างรู้สึกสงสารจับใจ
"ฮึก..ฮือๆๆ....คุณน้า...ทำแบบนี้ทำไม...คุณน้า...ฮึก" ร่างบางงอแง มือเล็กๆ ปาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร ผิวแก้มป่องสีขาวอมชมพูเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา
โทนี่ถอนใจก่อนจะลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลากกระเป๋าทั้งสี่ใบออกจากตัวคฤหาสน์ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อคุณหนูแจจุงที่นั่งร้องไห้อยู่นั้นเกาะแขนเขาเอาไว้แล้วยังใช้สายตาเว้าวอนมองเขาอีกต่างหาก
"โทนี่...พาแจจุงไปหาคุณน้าที...ฮึก...ได้มั้ย??" คนสวยถาม โทนี่ครุ่นคิดอยู่เสี้ยววินาทีก่อนที่จะพยักหน้าแล้วพยุงคุณหนูแจจุงตัวน้อยที่เขาเห็นมาตั้งแต่ที่นายท่านกับนายหญิงใหญ่ยังอยู่เดินออกไป....
+++++
ที่บริษัทเงินกู้ Cassiopia อีกครั้ง ==
โทนี่พาร่างบางของเจ้านายตัวน้อยขึ้นไปพบกับเจ้าแม่เงินกู้...ควอนโบอา
โบอาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่เห็นหลานชายสุดที่รักเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับการ์ดคู่ใจของเธอ แถมยังต้องตกใจขึ้นไปอีกเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าหวานของหลานชาย
แจจุงมองไปรอบๆ ห้อง...ไม่อยู่แล้ว...พ่อบ้านทั้งสี่คนของเขา...
ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้น โทนี่พยายามจะช่วยพยุงเจ้านายคนสวยขึ้นมาแต่คุณน้ากลับส่งสัญญาณให้เขาออกไปจากห้องก่อน
การ์ดร่างหนาจึงต้องรีบเดินจากไป
"ฮึก...คุณน้าขาย...พวก...ฮือ....ยุนโฮ..ทำไม??" เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก ดวงหน้าสวยช้อนขึ้นสบตาคุณน้าอย่างตัดพ้อเต็มที่ โบอาเห็นอย่างนั้นแล้วก็ใจหาย แต่เธอมีแผนการเอาไว้ในใจแล้วเธอจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด
"เพราะกำไรไงล่ะ โบแจ....กำไรมหาศาลเชียวนะ" โบอาแสร้งพูดเสียงตื่นเต้น เธอต้องเสแสร้งทำให้ดูสมจริงสมจังทั้งๆ ที่เธอไม่เคยสนใจเงินสองร้อยล้านนั่นเลยแม้แต่น้อย
"หนูลองคิดดูสิ สี่คนนี้เป็นหนี้น้าแค่สิบล้าน แต่น้าได้กลับคืนมาตั้งสองร้อยล้านแน่ะ"
แจจุงส่ายหน้าช้าๆ เขาเสียใจและผิดหวัง....คุณน้าเห็นเงินสำคัญกว่าความรู้สึกของเขาได้อย่างไรกัน
"คุณน้าใจร้าย...ฮึก...ผมอยากได้พ่อบ้านของผมคืน" ร่างบางกล่าวเสียงเข้ม แต่ดูเหมือนโบอาจะไม่ใส่ใจนัก
"โบแจ...หนูจำไม่ได้เหรอ วันแรกที่น้าพาพ่อบ้านพวกนี้ไปให้หนู หนูเป็นคนบอกเองว่าหนูไม่ต้องการพวกเขา??" สาวใหญ่ถาม เรียวปากสีแดงเข้มยิ้มบางๆ
"ผมต้องการพวกเขา!!" แจจุงแผดเสียง....เขาโกรธ...โกรธมากที่คุณน้าทำอย่างนี้
"งั้นน้าให้หนูเลือกไว้คนนึงก็ได้...หนูจะเลือกใคร??" โบอายิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าหลานชายคนสวยทำตามที่เธอคิดทุกอย่าง...แม้เธอจะเจ็บปวดที่ต้องเสี่ยงกับการที่อาจถูกแจจุงเกลียดก็ตาม
"ผม...เลือกใครไม่ได้ทั้งนั้น...เพราะทุกคนสำคัญกับผมทั้งหมด" แจจุงตอบแล้วลุกขึ้นยืนอย่างงกๆเงิ่นๆ ริมฝีปากสีชมพูสด เกลี่ยยิ้มบางๆ อย่างฝืนๆ ให้กับผู้เป็นน้า
"คุณน้า...ใจร้ายมาก....แต่ถึงยังไงคุณน้าก็เป็นผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดอยู่ดี" แจจุงบอก โบอาหยุดยิ้ม...พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยเอาไว้ "แต่ในเมื่อคุณน้าช่วยผมไม่ได้...ผมก็จะไปเอาพ่อบ้านของผมคืนมาด้วยตัวเอง ลาก่อนครับคุณน้า" ร่างบางโค้งให้ผู้เป็นน้าแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป
โบอากระพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำใสที่คลออยู่ขอบดวงตาไหลร่วงลงมา มือเรียวสวยกดปุ่มสปีคโฟนก่อนจะกรอกเสียงลงไป
"คังตะ...เตรียมเงินไว้สี่ร้อยล้าน...แล้วส่งคนไปตามดูแจจุงด้วย" สาวใหญ่พูดเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปจ้องมองรูปถ่ายของหลานชายคนสวยที่กำลังยิ้มร่าให้เธอในกรอบรูป
....โบแจหลานรัก...แค่หนูพูดมาเพียงเท่านี้...น้าก็มั่นใจแล้วว่าพ่อบ้านสี่คนนั้นสำคัญกับหนูจริงๆ ....
....น้าขอโทษที่ทำให้หนูร้องไห้....น้าขอโทษที่กลัวว่าความผูกพันของหนูกับสี่คนนั้นเป็นแค่ลมชั่ววูบ...ถึงต้องยอมทำร้ายจิตใจหนูเพื่อพิสูจน์ความจริงถึงขนาดนี้....
+++++
ร่างเล็กบอบบางเดินเตาะแตะเข้าไปในตึกสูงตระหง่านของบริษัทเชวกรุ๊ป ถึงแม้ทุกย่างก้าวจะยิ่งเพิ่มความเจ็บปร่าให้กับสะโพกบางแต่ร่างบางของคุณหนูแจจุงก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปที่เคาท์เตอร์ พนักงานต้อนรับสาวตกใจนิดๆ เมื่อเห็นตัวจริงของคุณหนูแจจุงที่เธอเพิ่งอ่านเจอถึงการเปิดตัวหลานชายคนเดียวของเจ้าแม่เงินกู้ในข่าวสังคมไฮโซ
"คุณหนูแจจุงมีอะไรให้รับใช้คะ??" หญิงสาวถามเสียงหวาน ดวงตาโตสำรวจมองเด็กหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าอย่างละเอียด....สวยจริงๆ...
"ผมอยากพบคุณซีวอนครับ ได้โปรดให้ผมพบกับเขาด้วย" แจจุงตอบเสียงอ่อน ตอนนี้แม้แรงจะเดินยังแทบจะไม่มี ในหัวมันมึนๆ เหมือนกับโลกมันเคว้งคว้างอย่างไรไม่ทราบได้ แต่เขาจะไม่ยอมมาอ่อนแอตอนนี้แน่ๆ ตราบใดที่เขายังไม่ได้พ่อบ้านทั้งสี่ของเขาคืน...
"สักครู่นะคะ" หญิงสาวบอก แล้วกดสายต่อไปยังเลขาของซีวอน .... "คุณหนูแจจุงมาขอพบท่านประธานค่ะ ตอนนี้เธออยู่ที่ล๊อบบี้ของบริษัท"
ไม่นานนักเธอก็วางสายแล้วหันมายิ้มกว้างให้ร่างบางอีกครั้ง
"ท่านประธานบอกว่าให้ขึ้นไปพบได้เลยค่ะ" หญิงสาวบอก แจจุงพยักหน้าทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด --- ให้ตายสิ ห้องประธานมันอยู่ชั้นบนสุดของตึก เขายังต้องแบกสังขารอันเหี่ยวเฉาขึ้นไปอีกหรือนี่??
แจจุงเดินกระเผลกไปที่ลิฟต์กดหมายเลขสูงสุดก่อนจะพยุงตัวเองให้ยืนอย่างมั่นคงเมื่อกล่องโลหะสี่เหลี่ยมเคลื่อนตัวสูงขึ้นสู่ชั้นจุดหมาย เสียงติ๊งบอกให้ผู้โดยสารคนเดียวในลิฟต์รู้ว่าตอนนี้ถึงชั้นนั้นแล้ว แจจุงออกมาจากลิฟต์ปุ๊บ ขาเรียวขาวก็หมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้นพรมสีเลือดหมูนุ่มนิ่ม วงแขนแกร่งของใครคนหนึ่งรีบสอดเข้ามาช่วยเหลือ แจจุงเงยหน้ามองผู้หวังดี
"นึกยังไงถึงมาหาผม??" ประธานหนุ่มถาม วันนี้ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย คิ้วหนาติดจะมุ่นนิดๆ เมื่อเห็นสภาพไม่ค่อยสมประกอบของร่างเล็กในอ้อมแขน เขาไม่รอให้คุณหนูคนสวยเอ่ยปากตอบคำถาม ร่างสูงรีบพยุงร่างบางเข้าไปนั่งบนโซฟาในห้องทำงานของตัวเองทันที
"ทีนี้ตอบผมได้รึยัง??"
"ผมอยากให้คุณช่วย..." แจจุงตอบสบตากับซีวอนอย่างอ้อนวอน
"ช่วย??...เรื่องอะไร?? คุณหนูแจจุงทำไมถึงต้องให้ผมช่วยด้วย ทำไมไม่ให้คุณน้าของคุณช่วยล่ะ??" ร่างสูงถามอย่างไม่เข้าใจ...คุณหนูคนสวยได้ยินคำว่าคุณน้า น้ำตาเม็ดกลมๆ ก็กลิ้งหล่นจากดวงตาคู่งาม ซีวอนรีบใช้นิ้วมือปาดน้ำตาออกให้...
"ฮึก...คุณน้า..ฮือ...ช่วยไม่ได้...หรอก..ฮึก.." ร่างเล็กสะอื้นฮัก
"ไม่เอาน่า..คุณหนูแจจุงหยุดร้องไห้ก่อนครับ แล้วเล่าให้ผมฟังดีๆ" ซีวอนบอก โอบไหล่เล็กที่สะท้านไปด้วยแรงสะอื้นให้แนบอกแกร่งของเขา ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังอยากสัมผัส...ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังห่วงเด็กคนนี้เหลือเกิน ...ทั้งที่ได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง
"ก็ได้ครับ..ฮือ..." ร่างบางเช็ดน้ำตา "คุณน้า...ขายพ่อบ้านของผมให้กับพี่สาวของคุณ" แจจุงบอกออกมาในที่สุด ซีวอนนิ่งชะงักไป...มุนอาจะเอาพ่อบ้านไปทำอะไร??
"ผมอยากให้คุณช่วย...พาพ่อบ้านมาคืนผม...หรือไม่ก็พาผมไปหาพ่อบ้าน ...จะแลกด้วยอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น" แจจุงบอก ดวงตากลมโตที่แฝงแววเศร้าสบกับดวงตาคมของหนุ่มหล่อ
"แม้แต่...The white tower เธอก็ยอมงั้นเหรอ??" ซีวอนกลั้นใจถามออกไป
"ครับ" ร่างบางตอบ ... The white tower เป็นสิ่งสุดท้ายที่แทนตัวพ่อกับแม่...แต่ถ้าไม่มีพ่อบ้านทั้งสี่อยู่ด้วย แจจุงก็ไม่อยากอยู่ที่ The white tower หรอก...
"...ผมไม่เอาหรอกนะ The white tower น่ะ..." ซีวอนพูดพลางหันไปทางอื่น
"เอ๋??" แจจุงเอียงคอถาม แปลกใจ...ที่ซีวอนพูดอย่างนี้ ในเมื่อเขาเคยอยากได้คฤหาสน์สีขาวนั่นใจจะขาดแล้วทำไมถึงปฏิเสธอย่างนี้??
ซีวอนมองออกไปนอกกระจกใสของห้องทำงาน...ถึงจะมองจากตึกนี้...ไกลแค่ไหน ยอดหอคอยของ The white tower ก็ยังคงสูงตระหง่านเด่นชัดอยู่ในสายตา
เขาเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงปฏิเสธข้อเสนอนี้อย่างง่ายดาย...ทั้งๆที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเฝ้ามองหวังจะครอบครองหอคอยนั่นจากตรงนี้ทุกๆ วัน
แต่เพราะ...เจ้าของหอคอยนั่น...คนที่เขากำลังหันหลังให้
...
...
ที่ทำให้เขาถอดใจ...
"อย่างนั้น...คุณจะเอาอะไรล่ะครับ??" ร่างบางถาม ใบหน้าหวานฉายแววสงสัย
"คุณจำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ย คุณหนู??" ร่างสูงถาม ยังคงไม่หันกลับมาหาร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้าง แจจุงพยักหน้าน้อยๆ "ผมขอตัวคุณหนูไง...คุณให้ผมได้มั้ยล่ะ??" ว่าแล้วก็หันกลับมาสบตาคุณหนูแจจุงคนสวย
"...แต่..." แจจุงเอ่ยเสียงเบา มือเล็กทั้งสองข้างกำแน่นที่กางเกง ใบหน้าหวานหลุบต่ำ
ซีวอนเดินกลับมานั่งลงข้างๆ ร่างบาง เขาเชยคางเล็กของคนสวยขึ้นมาแล้วก้มลงประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ละเลียดเก็บกินรสชาติหอมหวานที่ริมฝีปากล่างของคนตัวเล็กอย่างไม่ได้ขออนุญาต แจจุงรีบหลับตาแน่น ... สัมผัสของซีวอนไม่เหมือนของยุนโฮ ... เขาปล่อยให้ซีวอนทำตามใจแต่กลับคิดถึงยุนโฮจนน้ำตาแทบจะไหลลงมาอีกรอบ
ลิ้นร้อนดุนดันให้ริมฝีปากอิ่มแดงเปิดทาง ร่างบางตัวสั่นระริก เผยอริมฝีปากอย่างว่าง่าย ลิ้นเล็กอยู่นิ่งไม่ได้รู้สึกตามไปกับรสจูบหอมหวลที่คนตัวโตกว่าชักจูงเลยแม้แต่น้อย ซีวอนผละริมฝีปากจากกลีบปากนุ่ม แจจุงยังคงหลับตาแน่น...นี่คงจะลำบากใจสินะ ที่ต้องจูบกับคนที่ไม่ใช่...จุงยุนโฮ
"เมื่อไหร่??" ร่างสูงถามไล้นิ้วยาวไปที่ร่องรอยสีกุหลาบที่ยุนโฮบรรจงแต่งแต้มบางเบาที่ลำคอระหงของคุณหนูคนสวย แจจุงกระพริบตา จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงสนใจกับร่องรอยแห่งรักบนร่างกายของเขา ร่างบางไม่ได้เอ่ยปากตอบออกมา ร่างสูงจึงพูดต่อ "เมื่อคืนสินะ..."
ดวงตาคมเลื่อนขึ้นมาจับจ้องที่ใบหน้าหวาน
"หมอนั่นโชคดีมาก...ที่รักคุณ...และที่สำคัญเขาได้รับความรักตอบจากคุณ...." ซีวอนพูดเสียงเรียบ ...จะบอกออกไปก็ไม่ได้ว่าเขาอิจฉา...อิจฉายุนโฮที่ได้รับรักจากคุณหนูแจจุง...
"ผมรักยุนโฮ" แจจุงบอก ปากกลมแดงอิ่มขบกันอย่างน่ารักในสายตาของซีวอน ...ร่างสูงยิ้มออกมาเบาบาง...กับคำพูดของคนตัวเล็ก
"เข้าใจแล้ว...ผมจะพาคุณหนูไปหาพ่อบ้านดีมั้ย??" ร่างสูงถาม แจจุงคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตมีแววร่าเริงขึ้นมาทันที
"ขอบคุณครับ" ร่างบางโผเข้ากอดรอบคอของชายหนุ่มด้วยความดีใจ
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมฉายแววอบอุ่น จมูกโด่งเป็นสันแนบชิดคลอเคลียกับไรผมดำและติ่งหู พ่นลมหายใจอุ่นๆ ให้คนตัวเล็กที่เผลอกอดรอบคอเขาได้รู้สึก ก่อนจะกระชับอ้อมแขนรอบเอวบางเป็นการตอบรับ ริมฝีปากได้รูปขยับนิดๆ กระซิบถ้อยคำสุดท้ายที่คิดเอาไว้ในใจมาเนิ่นนาน...
"แต่ฟังผมบ้างนะ...ผมก็รักคุณหนูเหมือนกัน" ซีวอนกระซิบที่ข้างใบหูเล็ก แผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับสายลม
แต่แจจุงก็ได้ยินมันชัดเจน...ชัดเจนในโสตประสาท แต่ไม่อาจชัดเจนในหัวใจที่เต็มไปด้วยจุงยุนโฮได้...ขอโทษนะเชวซีวอน...ผู้ชายที่แสนดี
+++++
"อ่าว ซีวอนกลับมาแล้วหระ..." เสียงของสาวใหญ่เงียบลงทันทีเมื่อดวงตาคู่สวยหันมาเห็นอีกคนที่ซีวอนพากลับมาด้วย รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ติดใจอะไรน้องชายฉันล่ะคะ คุณหนู ถึงได้ตามกลับมาด้วย??" มุนอาเอ่ยถามอย่างเย้ยหยัน ซีวอนมองพี่สาวคนเดียวของเขาอย่างเอือมๆ ก่อนจะจับมือแจจุงมากุมไว้
"ผมพาคุณหนูแจจุงมาพบพ่อบ้านของเขา" ซีวอนกล่าว สบตากับพี่สาว เรียวตาที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงจิกมองตอบน้องชายอย่างไม่สนใจ
"หึหึ ได้...จะให้พบและบอกลา เพราะหลังจากวันนี้ไปฉันจะไม่อนุญาตให้พ่อบ้านทั้งสี่พบกับเจ้านายเก่าอีก" ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบกระดิ่งขึ้นมาสั่นเรียก พ่อบ้านทั้งสี่ในชุดเครื่องแบบใหม่เดินเข้ามาทันที
"โบแจ!!" ทั้งสี่แทบจะวิ่งเข้าไปหาเจ้านายเก่า เช่นเดียวกับคุณหนูคนสวยที่แทบจะโผเข้าไปหาเพื่อนทั้งสี่เช่นกัน ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าซีวอนรั้งตัวเขาเอาไว้ก่อน
"ปล่อยโบแจนะ พี่ซีวอน!!" พ่อหมีร้องลั่น เขาไม่ชอบเลยที่เห็นชายหนุ่มอดีตคนที่เขานับถือมากมายมาแตะตัวคนรักของเขาอย่างนี้ ซีวอนจ้องหน้ายุนโฮด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือหนายังคงไม่ปล่อยเอวบางของคุณหนูคนสวย เขารู้ว่ายุนโฮคิดอะไร...
แจจุงหันไปมองเชวมุนอาที่นั่งเหยียดยิ้มอยู่ที่เก้าอี้นวมตัวสวย ดวงตากลมโตฉายแววจริงจัง
"ผมอยากได้พ่อบ้านของผมคืน...คุณซื้อพ่อบ้านของผมมาเท่าไหร่ ผมจะคืนเงินให้ ...หรือแม้แต่ต้องแลกด้วยคฤหาสน์ผมก็ยอม" แจจุงพูดเสียงหนักแน่น มุนอาแสยะยิ้ม...คำพูดที่เธอรอคอยจากเด็กกะโปโลคนนี้หลุดออกมาให้ได้ยินจนได้
"แน่ใจเหรอ ว่าเธอยอมแลกได้แม้กระทั่ง The white tower น่ะ??" มุนอาถาม
"ครับ" แจจุงพยักหน้า สี่พ่อบ้านส่ายหน้าทันที
"ไม่นะ โบแจ!! คฤหาสน์นั่นสำคัญกับนายมากไม่ใช่เหรอ??" จุนซูร้องขึ้นมา เขาไม่อยากให้แจจุงต้องแลกสิ่งสำคัญที่สุดที่พ่อแม่เหลือไว้ให้กับคนอย่างพวกเขาเลยจริงๆ
"ยุนโฮ พูดอะไรซักอย่างสิ!! ให้โบแจเปลี่ยนใจ" จุนซูหันไปขอความช่วยเหลือจากยุนโฮ แต่พ่อหมีกลับยืนเฉย...ดวงตาเรียวจ้องมองที่คนรักอย่างไม่วางตา เขาพูดอะไรไม่ออกเมื่อจู่ๆ เหตุการณ์ไม่คาดคิดแบบนี้มาเกิดขึ้น แจจุงผู้บอบบางราวกับแก้วกำลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเข้มแข็งมากแค่ไหน...ถ้าเป็นเขา..เขาเองก็พร้อมที่จะแลกทุกอย่างกับความรักครั้งนี้เช่นกัน...
"จุนซู...ฉันรักพวกนายทุกคนมาก....ถ้าไม่มีพวกนายทั้งสี่คนอยู่ที่นั่นกับฉัน The white tower ก็ไร้ความหมาย....ฉันรู้ว่าคุณพ่อกับคุณแม่รักที่นั่นมากมายแค่ไหน...ฉันเองก็รัก...แต่ถ้าเทียบกับพวกนายแล้ว...ฉันเลือกพวกนาย"
คุณหนูคนสวยหันมาพูดกับเพื่อนรักตัวน้อยๆ ของเขา ดวงตากลมโตเหลือบมองไปที่ใบหน้าคมของคนรักที่ยังคงนิ่งเฉย ไม่ได้เอ่ยปากอะไรออกมา...หวังว่านายจะเข้าใจฉันนะ ยุนโฮ...
"ดี...ตกลงฉันจะคืนพ่อบ้านให้...แลกกับ The white tower" มุนอายิ้มกว้าง...ไม่อยากเชื่อตัวเองว่าในที่สุดจะมีวันนี้ ...วันที่ The white tower กลายเป็นของเธอ
"แต่ฉันไม่ให้!!!"
....
....
"ควอนโบอา/คุณน้า!!" มุนอาและเด็กๆ ร้องขึ้นพร้อมกัน พลันหันหน้าไปจับจ้องสาวใหญ่ที่เดินเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเลขาคู่ใจ .... ในมือของเลขาคังตะแบกกระเป๋าเอกสารมาด้วย
"ขอโทษด้วยนะคะ ที่หลอกใช้แผนร้ายของคุณเป็นการลองใจหลานชายสุดที่รักอีกที" โบอาพูดพลางยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่คนที่เหลือยังคงมีสีหน้าไม่เข้าใจ
"ฉันเองไม่มีสิทธิ์ขายพ่อบ้านพวกนี้ให้ใคร...เพราะสิทธิ์นั้นเป็นของแจจุงหลานชายของฉัน ....แย่จังนะคะ" โบอาแกล้งทำเสียงเสียดาย แต่ริมฝีปากบางยังคงคลี่ยิ้มกว้าง "เพราะความผิดพลาดนี้ ฉันก็เลยเอาเงินของคุณมาคืน....แต่ถ้าคุณไม่อยากรับคืน ฉันก็จะแถมให้อีกเท่าตัว แลกกับตัวพ่อบ้านทั้งสี่....ฉันเดาว่าคุณคงจะปฏิเสธไม่ได้นะคะ" สาวใหญ่พูดอย่างเป็นต่อ ดวงตากลมโตที่มีแววระริกอย่างนึกสนุกจ้องมองที่ใบหน้าของมุนอาอย่างสะใจ
"ไม่!! ฉันไม่รับ คิดว่าเงินแค่นี้จะทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้อย่างนั้นเหรอ?? สิ่งที่ฉันต้องการคือคฤหาสน์นั่นต่างหาก!!" มุนอาบอกเสียงดัง รอยยิ้มแห่งชัยชนะเลือนหายไปในพริบตา ในเมื่อตอนนี้คนที่แพ้คือเธอ ร่างโปร่งบางของหล่อนร่วงหล่นลงหมดสติกับพื้น เหล่าสาวใช้รีบวิ่งมาดูอาการและปฐมพยาบาลเจ้านายกันยกใหญ่ ซีวอนเหลือบมองไปที่พี่สาวก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดแทนพี่สาวของตัวเอง
"คุณโบอาครับ...ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา ..และขอโทษแทนพี่สาวของผมด้วย เราไม่ต้องการเงินของคุณหรอกครับ ไม่เคยต้องการสักแดงเดียว และผมเองก็ไม่ต้องการ The white tower อีกต่อไปแล้วด้วย" ชายหนุ่มบอกเสียงหนักแน่น มือหนายังคงโอบประคองคุณหนูคนสวยเอาไว้แน่น ราวกับไม่อยากจะคลายมืออกไป "คฤหาสน์นั่นสำคัญกับคุณหนูแจจุงมาก ..ผมไม่อยากได้แล้วล่ะครับ หากการได้ครอบครอง The white tower คือการทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดของคุณหนูแจจุง...ผมว่าผมขอเลิกล้มความตั้งใจนั้นดีกว่า"
แจจุงเงยหน้าขึ้นใช้ดวงตากลมโตดั่งลูกแก้วสีนิลจ้องมองโครงหน้าหล่อคมที่ยังคงตะคองกอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม เขารู้สึกชื่นชมผู้ชายคนนี้จริงๆ เช่นเดียวกันกับโบอาที่ได้แต่ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ
"งั้น...ฉันก็คงต้องขอพ่อบ้านทั้งสี่คนคืน แล้วก็...ขอให้คุณช่วยปล่อยมือจากหลานชายฉันด้วยนะซีวอน หึหึ" หญิงสาวพูดพลางแสยะยิ้ม
...น่าเสียดายที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมองข้ามผู้ชายคนนี้มาตลอด...ผู้ชายที่ชื่อเชวซีวอน ...ผู้ชายที่รักหลานชายของเธออย่างบริสุทธิ์ใจ
ขอโทษนะซีวอน ฉันสงสารคุณจัง...
ซีวอนปล่อยมือจากเอวคอดของแจจุง ร่างเล็กนั้นหล่นวูบลงนั่งกับพื้นเพราะความเจ็บที่ยังคงแล่นริ้วอยู่ที่สะโพกบางไม่จางหายไปไหน ซีวอนได้แต่ยืนมองยุนโฮที่รีบวิ่งเข้ามาพยุงคนรักของตน ไม่อาจแตะต้องคุณหนูคนนี้ได้อีกต่อไป เขาก้าวถอยหลังออกไปยืนห่างๆ
"อ่อ...นี่เงินของพี่สาวคุณนะซีวอน สองร้อยล้าน ไม่ขาดไม่เกิน" โบอาบอก แล้วพยักหน้าให้เลขาคังตะวางกระเป๋าเงินลงที่โต๊ะรับแขก
"ตอนนี้เราก็กลับกันได้แล้วล่ะเด็กๆ"...
+++++
ที่คฤหาสน์ The white tower
ในห้องนั่งเล่นรวมหมายเลขหนึ่ง ที่เกิดเหตุของเรื่องราวทั้งหมด...สถานที่แรกที่คิมแจจุงได้พบกับพ่อบ้านทั้งสี่ของเขา สถานที่ที่เหตุทุกอย่างมักเกิดขึ้นและสะสางลงจนเรียบร้อย(บ้างไม่เรียบร้อยบ้าง ==)
เจ้าแม่เงินกู้นั่งกุมมือหลานชายคนสวยแน่น ด้วยความรู้สึกผิด ริมฝีปากแดงแจ๋จากลิปสติกมียี่ห้อขยับพร่ำบอกแต่คำขอโทษ
"โบแจ น้าขอโทษ....น้าแค่อยากรู้ว่าหนูรักพวกพ่อบ้านจริงๆ หรือเปล่า??" คุณน้ากล่าวอย่างเศร้าๆ แจจุงยิ้มกว้าง
"ไม่เป็นไรครับคุณน้า ผมรู้ว่าคุณน้าหวังดีต่อผม" คุณหนูคนสวยยิ้มหวานให้ผู้เป็นน้า แล้วสวมกอดสาวใหญ่เอาไว้แนบแน่น "ผมต้องขอบคุณคุณน้ามากกว่าที่ทำให้ผมได้รู้จักกับพ่อบ้านทั้งสี่คนนี้ ทำให้ผมได้มีเพื่อน ทำให้ผมไม่เหงา" ร่างบางพูดพลางซุกหน้าลงไปที่ไหล่บางของโบอา
สี่พ่อบ้านที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเครื่องแบบพ่อบ้านตามเดิมเดินกลับเข้ามาในห้อง ทั้งสี่คนยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าสองน้าหลานเข้าใจกันได้ในที่สุด
"อะแฮ่ม!!" ยูชอนกระแอมเสียงดัง ให้คุณน้าต้องรีบปล่อยตัวหลานชายคนสวยออกจากอ้อมแขน
"อะไรยะ ตาปาร์ค??" คุณน้าถามเสียงเขียว ดวงตากลมโตมองจิกไปที่พ่อประธานนักเรียนรูปหล่ออย่างเอาเรื่อง
"ถึงคุณหนูจะไม่โกรธคุณน้า...แต่พวกเราโกรธมากๆๆๆๆๆๆๆ" ยูชอนบอกเน้นเสียง ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ จุนซู ชางมินและยุนโฮพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของยูชอน
"ใช่ๆ คุณน้าทำอย่างนี้ได้ไงอ่ะครับ ขายพวกผมให้คนอื่น รู้รึเปล่าว่าผมเสียใจมากเลย" จุนซูเสริมด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ทำให้ชายปาร์คต้องโอบปลอบพร้อมกับลูบหลังเบาๆ
"โดยเฉพาะไอ้ยุนโฮนะครับคุณน้า ... มันเพิ่งรวบหัวรวบหางคุณหนูได้แท้ๆ" ยูชอนกล่าวเพิ่มเติม คราวนี้แทนที่คุณน้าจะรู้สึกผิดกลับต้องตวัดสายตาไปมองพ่อหมีที่อุตส่าห์ยืนเงียบทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ทันที ชางมินส่ายหน้าอย่างเอือมๆ กับท่านประธานนักเรียนคนนี้ "แหะๆ ขอโทษครับไอ้หมี" ยูชอนยิ้มแห้งๆ ให้กับพ่อหมีที่กำลังส่งสายตาอาฆาตมาทางเขาแล้วทำตัวลีบหลบอยู่หลังโลมาน้อย
"หมายความว่าไง...ที่ว่าเพิ่งรวบหัวรวบหาง?? ไม่ใช่ว่าเธอกับโบแจรักกันตั้งแต่ก่อนหน้านั้นเหรอ??" คุณน้าถาม ดวงตากลมโตจับจ้องอย่างคาดคั้นความจริงจากปากของอดีตนักเลงหน้าหมี
"เอ่อ..." ยุนโฮอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงดี ...ไอ้ไก่นะไอ้ไก่...จุดชนวนระเบิดไว้ให้กรูทำม้ายยยย??!!
"คุณน้าครับ...ผมรักยุนโฮตั้งแต่ก่อนหน้านั้นอีกครับ...รักมานานแล้วด้วยล่ะ^^" คุณหนูแจจุงช่วยตอบแทนพ่อหมี พร้อมกับยิ้มอย่างน่ารักเป็นการยืนยัน ยุนโฮหันไปยิ้มให้แจจุงอย่างขอบคุณ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขิน ไม่คิดว่าคุณหนูจะกล้าพูดออกมาตรงๆ อย่างนี้...ไม่รู้ว่ามันจะใช่ความจริงหรือเปล่าที่คุณหนูรักเขามานานแล้ว?? เขาไม่สนหรอก...แค่ตอนนี้คุณหนูรักเขาหมดหัวใจก็เพียงพอ...
"โบแจ..." คุณน้าหันไปลูบหัวกลมๆ ของหลานชายอย่างเอ็นดู ก่อนจะรวบตัวหลานชายคนสวยเข้ามากอดแน่นๆ อีกครั้ง
"อ๊ะ!!" แจจุงนิ่วหน้าเมื่อความเจ็บที่สะโพกยังคงไม่จางหายไปไหน โบอารีบคลายอ้อมแขนจากตัวนิ่มๆ ของแจจุงทันที
"เป็นอะไรโบแจ??!! หนูเจ็บตรงไหนบอกน้ามา!!" คุณน้าร้องถามด้วยความเป็นห่วง พลางกวาดสายตาสำรวจร่างกายขาวผ่องของหลานรักอย่างกังวล ยูชอน จุนซูและชางมินส่งสายตาบอกใบ้มาทางพ่อหมีให้รีบหาทางเอาตัวรอดจากอันตรายที่อาจจะมาถึงในไม่ช้านี้ เมื่อคุณน้าหันขวับกลับมาจ้องเขม็งที่เขาอีกครั้ง "ฝีมือเธอแน่ๆ เลยยุนโฮ!!"
"ขอโทษคร้าบบบ!! ฮือ T^T" พ่อหมีรีบคุกเข่าลงเกาะแข้งเกาะขาคุณน้าทันทีพลางทำหน้าน่าสงสาร
"ปล่อยน้านะ!! น้าจะฆ่าไอ้ยุนโฮ!!! อ๊ากกกกก!!" คุณน้าลุกขึ้นง้างฝ่าเท้าเตรียมแสดงท่าไม้ตายปลิดชีพพ่อหมีหน้าหล่อให้ตายคาเท้า...แต่คุณหนูคนสวยก็ช่วยกอดเอวคุณน้าเอาไว้เสียก่อน ยูชอน ชางมินและจุนซูรีบเข้ามาช่วยรั้งตัวคุณน้าเอาไว้
"พอก่อนครับคุณน้า...เก็บไว้ฆ่าตอนคุณหนูหมดรักไอ้ยุนโฮดีกว่า ผมคาดว่าอีกไม่นาน เหอๆ" ยูชอนเสนอ พลางยิ้มเท่ห์
"แกหมายความว่าไงไอ้ไก่!!!" พ่อหมีหันไปตวาดแว้ดถาม ทำไมกันนะ ไอ้เพื่อนบ้านี่ถึงได้ยุยงให้แจจุงกับเขาเลิกกันอยู่ได้ทุกวัน ...ทั้งๆ ที่เขากับคุณหนูเพิ่งได้เป็นของกันและกันเมื่อคืนนี้เองนะ..==
"อย่าพูดอย่างนั้นสิยูชอน...ยังไงแจจุงก็ไม่มีวันเลิกรักยุนโฮหรอก" ร่างเล็กพูดแทรกขึ้นมาเสียงใส ทำให้โบอาต้องหันไปจ้องมองใบหน้าหวานของหลานชาย หล่อนหยุดเขม่นเข่นเขี้ยวใส่พ่อหมีนักเลง...ดวงตากลมโตที่มีแพขนตาหนาประดับอยู่รอบๆ จับจ้องสีหน้าหนักแน่นและมั่นใจของหลานชายพร้อมกับระบายยิ้มหวานขึ้นมาบนใบหน้า หล่อนเหมือนตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองคนเดียวโดยไม่ได้สนใจเสียงหยอกล้อของเหล่าพ่อบ้าน ...ที่หล่อนรับรู้มีเพียงแค่รอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะน่ารักจากหลานชายสุดที่รักของหล่อนเท่านั้น...
....
...
+++++
บนยอดหอคอยสีขาวบริสุทธิ์ของคฤหาสน์ The white tower แสงสีเหลืองของเทียนไขนับสิบเล่มเหมือนเมื่อคืนวันก่อนส่องสว่างไปทั่วห้อง ทำให้เกิดเงาตะคุ่มอยู่ตามหลืบมุมของห้อง บนเตียงสี่เสาที่ประดับประดาไปด้วยผ้าม่านสีขาวอ่อนพลิ้วเล่นลม...คุณหนูแจจุงนั่งขัดสมาธิอยู่บนนั้น ร่างเล็กก้มๆ เงยๆ อยู่เหนือสิ่งของบางอย่าง ดวงหน้าหวานใสคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้น้ำตาลต้องอาย ดวงตากลมโตสุกใสจับจ้องมองอยู่ที่ของสิ่งนั้น สองมือเล็กยกขึ้นมาปัดผมสีดำที่ร่วงหล่นลงมาระใบหน้าให้พ้นทาง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นภายในห้อง ตามมาด้วยแรงยวบลงที่เตียงนุ่ม ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ร่างบาง ก่อนจะรั้งร่างเล็กๆ นั้นให้ขึ้นมานั่งบนตักหนา คนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืนอะไรแต่มือบางก็ยังไม่ปล่อยสิ่งของสิ่งนั้นลงจากมือ ร่างสูงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะเอ่ยปากถาม
"แจจุงทำอะไรอยู่เหรอครับ??" เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน มือกร้านข้างหนึ่งถูกเจ้าของยกขึ้นมาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ
"แจจุงติดรูปยุนโฮ ยูชอน จุนซู แล้วก็ชางมินลงไปในอัลบั้มรูปล่ะ...^^ นี่ไง ยุนโฮดูสิ" คุณหนูคนสวยตอบเสียงแจ๋ว พลางพลิกหน้าอัลบั้มให้คนรักดู ยุนโฮเกยคางลงที่ไหล่บาง สายตาคมจ้องมองภาพพวกเขาทั้งสี่ในชุดเครื่องแบบพ่อบ้านและภาพที่ถ่ายในตอนอื่นๆ ที่ร่างเล็กบรรจงติดลงไป ...เขายอมรับว่าพวกเขาทั้งสี่เป็นพ่อบ้านที่ดูดีมาก...แต่ยังไงภาพเหล่านั้นก็ไม่น่าดึงดูดใจเท่าคนบนตักเขาได้เลย ร่างสูงหันไปกดปลายจมูกโด่งเข้าที่แก้มนุ่ม สูดกลิ่นหอมรัญจวนเฉพาะตัวของคนรักเข้าไปเต็มปอด "ยุนโฮหอมแก้มแจจุงอีกแล้วนะ" ร่างเล็กว่าพลางพองลมใส่แก้มอย่างงอนๆ ดวงตากลมโตสีดำสนิทจ้องมองยุนโฮอย่างเอาเรื่อง พ่อหมีหัวเราะเบาๆ แล้วกอดรัดคนตัวเล็กให้แน่นขึ้น เสียงใสรีบร้องแหวขึ้นมาอีกทันที
"ไม่เอานะ... แจจุงหายใจไม่ออก"
"ฉันไม่ทำอะไรแจจุงหรอกนะ แค่อยากกอดเอาไว้แน่นๆ ...หรือว่าที่แจจุงพูดว่าไม่มีวันเลิกรักฉัน แจจุงโกหกล่ะ?" ร่างสูงแกล้งพูด มือหนากดหัวทุยของร่างบางให้แนบชิดกับอกแกร่ง แจจุงรีบเงยหน้าขึ้นเถียงทันที
"แจจุงไม่ได้โกหก!! แจจุงรักยุนโฮ...รักๆๆๆ" คุณหนูคนสวยพูดรัว วงแขนเล็กเลื่อนไปกอดตอบร่างสูงพลางแนบใบหน้าเข้าชิดกับอกแกร่งอีกครั้ง เงี่ยฟังเสียงเต้นของหัวใจของยุนโฮ...ทุกจังหวะการเต้นที่บ่งบอกว่ายุนโฮรักเขา ร่างสูงระบายรอยยิ้มบางๆ เขายังคงกอดร่างบางเอาไว้แนบแน่น จะไม่ปล่อยไปไหน...ไม่มีวันปล่อยไปไหน
...
ภาพหวานๆ ของพ่อบ้านหน้าหมีและคุณหนูคนสวยถูกบันทึกลงไปในกล้องแฮนดี้แคมราคาแพงในมือของปาร์คยูชอน ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างอย่างพอใจ ด้านข้างของเขาคือจุนซูและชางมินที่ต่างก็ตามมาแอบดูเพื่อนหน้าหมีกุ๊กกิ๊กกับคุณหนูแจจุง ยูชอนลดกล้องลงพลางหันมายิ้มหวานให้กับจุนซูผู้เป็นที่รัก
"เสร็จแล้วล่ะจ้ายาหยี...ทีนี้เราก็ส่งไปให้คุณน้าดูได้พรุ่งนี้เช้า หุหุ" ท่านประธานปาร์คบอกเสียงร่าเริง มือเรียวยกกล้องขึ้นถ่ายใบหน้าน่ารักของคนรักบ้าง "เอ้า...ยาหยียิ้มหน่อยๆๆ ...ไอ้ชางมินแกมาเข้ากล้องทำเพื่อ?? ฉันกำลังจะถ่ายแฟนฉันนะเว้ย!"
"ได้ข่าวว่าวิดีโฮนั่นแกต้องส่งไปให้คุณน้าดูไม่ใช่เรอะไงไอ้ประธาน? แล้วแกจะเอามาถ่ายเล่นทำเพื่อ??" ชางมินว่าอย่างเอือมๆ ยูชอนหมุนกล้องเข้าหาหน้าตัวเองพลางทำหน้าเหวอ
"เออ..จริงด้วย...ขอโทษนะครับคุณน้าที่พวกผมบังเอิญต้องออกกล้องด้วย..." ยูชอนพูดใส่กล้อง
"ความผิดมันคนเดียวครับคุณน้า" ชางมินแทรกขึ้นมาพลางโผล่เข้าไปในกล้องด้วย ตามมาด้วยจุนซูที่ยิ้มกว้างพลางโบกมือให้กล้องอย่างน่ารัก
"ทีนี้คุณน้าก็เห็นแล้วนะครับว่าไอ้หมีกับคุณหนูน่ะรักกันมากขนาดไหน...พวกผมปฏิบัติหน้าที่พ่อบ้านสายลับสำเร็จแล้ว...อย่าลืมเรื่องเครื่องดนตรีที่ตกลงกันไว้นะครับ.." ชายปาร์คยิ้มกว้างให้กับกล้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ภาพจะตัดไป...
...
สาวใหญ่คลี่ยิ้มกว้าง หล่อนหยิบรีโมทขึ้นมากดรีเพลย์อีกเป็นครั้งที่ห้าหลังจากได้รับดีวีดีเมื่อเช้าจากมือของพ่อบ้านทั้งสาม...ภาพที่หล่อนคิดวาดฝันก่อนที่จะให้สี่หนุ่มมาเป็นพ่อบ้านประจำให้กับหลานชายคนสวย คราวนี้แจจุงก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่เพียงผู้เดียวเหมือนที่ผ่านมาแล้วล่ะนะ...เจ้าแม่เงินกู้เอนหลังลงพิงที่พนักพิงของเก้าอี้สำนักงานตัวใหญ่ของเจ้าหล่อน ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพเคลื่อนไหวที่ดำเนินซ้ำอีกครั้ง...พร้อมกับความสุขที่ก่อตัวขึ้นมาในหัวใจทุกๆ ครั้งที่เห็นรอยยิ้มของหลานชายสุดที่รัก ...แจจุงกำลังมีความสุขแล้วล่ะค่ะ พี่แรวอน พี่โบมี...
...โบอามั่นใจแล้วล่ะ...ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปทุกอย่างมันถูกต้องแล้วจริงๆ...
...สำหรับแจจุง...
...ผู้ชายทั้งสี่คนนี้จะเป็นพ่อบ้านของคุณหนูแจจุงตลอดไป...
The end
Tags: housekeeper0 Comments